Исламизација на Балканските земји

Процесот на исламизација почнал со осмалиските освојувања на балканските земји. Во почетокот исламизацијата главно била спроведувана доброволно. Крупните феудалци, со цел да си ги зачуваат своите привилегии и имоти, доброволно го прифаќале исламот. Исламот го прифатиле и дел од сиромашните слоеви на населението, со цел да се ослободат од многу даноци што ги праќале христијаните. Голем дел од исламизираните христијани го зачувале својот јазик, обичаите и друго. Некои пак станале високи турски државни функционери. Таков е случајот со Мехмед-паша Соколовиќ, кој станал голем везир.Османлиската власт спроведувала и насилна исламизација. Данок во крв предвидувал одземање на здрави христијански машки деца, кои по исламизирањето и посебното воспитување, станувале јаничари. Многу девојки биле присилно носени во сараите на беговите, каде што биле исламизирани. Исламизацијата била најмасовна во Босна, Албанија, Западна Македонија, Бугарија и другите балкански земји. Исламизираното население е познато како Бошњаци, Торбеши и Помаци.

Нинкнување и развиток на семката

Во природна состојба сите семки се суви и тврди, што им обезбедува да опстанат во текот на студената зима или во сушниот период во тропските предели. Семката однадвор е обвиткана со семена обвивка, а внатре се никулецот и хранливата материја.

Никулецот е изграден од пупка и коренче.

Семките на некои растенија не содржат хранлива материја, но кај други е во вид на семени листови-котиледони( гравот има два котиледони, а пченката еден), или е во вид на хранлива маса.

Кај многу растенија никнувањето на семката не почнува веднаш. Најчесто таа мирува, бидејќи зимскиот период е неповолен за никнување. Напролет семката прво ја впива водата, се набабарува, а потоа клетките на никулецот почнуваат да се делат. А потоа никулецот почнува да расте. Во исто време, започнуваат да се развиваат органите: корен, стебло и листови. Всушност прво започнува да расте коренотнадолу кон почвата, а потоа нагоре расте пупката на никулецот. На врвот на коренчето се наоѓа тенок пласт клетки- коренова капа која што го штити коренот додека се пробива низ почвата.

 

 

Како настанало Прилепското Кралство во XIV век

     За време на владеењето на српскиот крал и цар Душан, Волкашин извршувал високи должности на владетелскиот двор. Неговите имоти се простирале јужно од Скопје, се до Прилеп. По смртта на цар Душан, Волкашин станал најугледна личност на дворот на царот Урош. Во 1365 година, Волкашин бил крунисан за крал. Со тоа станал престолонаследник на Урош. По четири години (во 1369 година), по ,,Битката на Косово Поле" кога ја победил здружената војска на српските кнезови и жупани, Волкашин почнал да владее самостојно. Неговите територии се прошириле кон Призрен, Приштина и Ново Брдо. Според името на престолнината на државата, која се наоѓала во Прилеп, таа е позната како Прилепско Кралство. Во време на најголемата моќ, тоа се простирало на север до Призрен и Приштина, на југ до Преспа и Охрид, на запад до Дебар и Кичево, а на исток, источно од реката Вардар. Во 1371 година на повик од неговиот брат Јован Углеша, Волкашин заминал да му помогне во борбата против Османлиите. Во битката на реката Марица, Волкашин загинал. По неговата смрт, престолот на Прилепското Кралство го наследил неговиот син кралот Марко. Кралот Волкашин, како независен владетел ковал свои пари. Имал своја дворска канцеларија, издавал повелби до странски држави, а најмногу тргувал со Дубровник. Градел и обновувал манастири и цркви.

                                                                               

Кралот Волкашин, фреска

 од црквата Св.Никола во Псача